Chiizu no Atama!: Shibuya en Harajuku! Grappige foto's, leuke winkels, lekker eten...

Die ochtend hadden we ons dagschema nog eens bekeken. Ik wilde niet negatief zijn, maar van binnen dacht ik: dit gaan we nooit halen op een dag! De tijd gaat namelijk al zo snel voorbij, gisteren waren we alleen naar het zwembad en Koreatown geweest en toen was onze hele dag al vol. Maar niets is onmogelijk!
En zo gingen we met goede moed vanaf Asakusa naar het vrij verre Shibuya, de bekende bruisende wijk van Tokyo met de mega kruispunten die beladen zijn met mensenmassa's, omringd door vele neonreclames op hoge gebouwen, waaronder vele warenhuizen en andere winkels te vinden zijn. Dit beeld dat ik van tevoren in mijn hoofd had klopte helemaal, op een ding na. En dat is dat het zogenaamde megakruispunt die op tv blijkbaar vanaf een bepaalde hoogte met een bepaalde lens wordt uitvergroot, helemaal niet zo groot is als het lijkt... Toch was het heel indrukwekkend en een geweldige ervaring om daar te zijn! Al die mensen... ze lopen allemaal doelbewust ergens naartoe, doorkruisen elkaar allemaal tegelijkertijd en botsen vreemd genoeg nooit tegen elkaar bij de kruising! Ook wij maakten als stipjes deel uit van de enorme massa bewegende mensjes, ieder met een eigen identiteit, ieder met een andere bestemming. Het enige verschil was weer het blonde van onze haren, die ons in de massa toch lieten opvallen.
In Shibuya maakten we foto's van het beeld van de beroemde Hachiko, de trouwe hond die in Tokyo symbool staat voor loyaliteit en daarbij een belangrijk punt is voor jongeren om af te spreken. En dit was te zien ook! Hachiko werd omringd door mensen en leek dit niet erg te vinden. Hachiko houdt van mensen, vooral van haar baasje die professor was op een universiteit in Tokyo. Toen de arme man kwam te overlijden op zijn werk, bleef Hachiko de hele tijd trouw wachten bij het station van Shibuya waarnaar ze elke dag met haar baasje meeliep en hem dus ook voor het laatst had gezien. Maar hij kwam nooit meer terug... Hachiko bleef wachten en wachten en wachten... totdat ze zelf kwam te overlijden. Awww... :(

Hachiko en ik!

Drukte op Shibuya Crossing!

Nadat we Hachiko hadden opgezocht, staken we het kruispunt over naar verschillende winkelstraten. We zijn bij een paar warenhuizen naar binnen geweest, waar de kleding ontzettend mooi was, maar natuurlijk ook erg duur was. Toch vond ik het leuk om te bekijken wat voor soort kleding in Japan verkocht wordt en hoe dat verschilt van de kleding bij ons in warenhuizen. Dit gevoel was wel anders bij de H&M in Shibuya! Hier werd namelijk veel kleding verkocht die ik herkende uit Nederland (zo niet alle), waardoor ik het een stuk minder interessant vond om hier lang rond te snuffelen.
We zijn in Shibuya trouwens ook bij een arcade geweest, waar we fotootjes hebben gemaakt in een fotohokje. En niet zomaar een fotohokje, maar een purikura hokje! De foto`s die je hierin samen maakt, zien er overdreven bellicht, opgepoetst en kleurig uit, waardoor het resultaat eruit ziet als een stelletje blije poppetjes uit een Japans tijdschrift met een vervaagde huid (geen puistjes!) en grote, felgekleurde ogen! Daarbij moedigt de machine je aan om samen dezelfde poses aan te nemen... je kunt dus al raden dat we heel wat hebben afgelachen! En het werd helemaal grappig toen we deze foto`s ook nog eens konden bewerken met teksten, figuurtjes en tekeningen. Wat waren we toch creatief! We hebben ieder wat fotootjes meegenomen, het zijn een soort stickertjes. Waar zal ik ze eens in plakken...

Geparfumeerde, grootoogige gezichten bij Purikura!

Nadat we een tijdje in Shibuya waren geweest, besloten we naar Harajuku te gaan: de bekende wijk met excentrieke mode, excentrieke modedragers en cosplayers die zich altijd verzamelen op de Jingu Bashi (brug) op zondag! En vandaag was zondag, dus ik keek er naar uit om dit alles te zien! En zo gingen we als eerste naar de Takeshita Dori, de straat in Harajuku die vol is van kledingwinkels, accesoirewinkels, sokkenwinkels, tassenwinkels en gekke t-shirtwinkels. We splitsen op, zodat we ieder onze eigen weg konden gaan en vrij rond konden kijken in de winkels. Later zouden we weer afspreken aan het begin van de straat. En wat keek ik mijn ogen uit in die tijd! Elke keer als ik een kledingwinkel binnenliep, zag ik zoveel leuke, mooie en bijzondere kleding! Soms was het duur en soms viel het reuze mee. Zodra ik aan het rondkijken was werd ik overweldigd door keuzes, maar uiteindelijk was ik er toch zeker van wat ik wilde kopen en wat niet. Wat wel heel fijn voor mij was is dat de kleding in Japan niet zo groot is. In veel kledingwinkels in Nederland kan ik beter op de kinderafdeling kijken, maar hier pastte ik alles, zelfs als er maar 1 maat van beschikbaar was! Het was voor mij gemaakt... ik was zo blij...Uiteindelijk heb ik dus een heel leuk grijsgroen jurkje met bloemen aan de onderkant gekocht en een roze t-shirt met grappige figuurtjes die me een beetje deden denken aan Japanse new pop kunst zoals van Yoshitomo Nara en Ayako Rokkaku. Ik werd er echt er heel vrolijk van!

Sok till you drop!

Mooie, leuke, grappige, gekke en excentrieke kleding in Harajuku!

De kleurrijke ingang van Takeshita Dori is nog maar het begin!

Roze cosplayers voor Takeshita dori.

De schattige opdruk van m'n nieuwe t-shirt! Ik ben er zo blij mee! :)

Daarna was het tijd om terug te keren naar het begin van Takeshita dori, waar Kirsten, Arco en Renee al stonden te wachten. Samen waren we van plan om naar 'de brug' te gaan met de beroemde cosplayers en gewaagd geklede figuren... helaas was op deze brug niets te zien. Echt een teleurstelling, zeker omdat we speciaal op zondag gegaan waren om ze te zien. We waren al aan het speculeren waarom ze er niet waren: de hitte, zomervakantie, hadden ze er geen zin in??? In ieder geval was het heel jammer.
Toch had het geen zin om lang teleurgesteld te zijn! Er zijn volop leuke dingen om te zien en te doen en we zullen genieten van elk moment! We liepen over de Jingu Bashi naar de andere kant, onder de grote houten (volgens Kirsten uit Taiwan gehaalde) torii door richting de Meiji jingu schrijn. En wat was de weg naar deze schrijn toch mooi! Het brede pad waarover we liepen werd ingesloten door bossen, het zonlicht van de zon die inmiddels wat lager stond scheen prachtig door de groene bladeren en kronkelende takken heen, waardoor vlekken van zonlicht voor ons op het pad verschenen. Toen we eenmaal de schrijn zelf binnen waren gekomen, gingen we even rustig op een bankje zitten (op de trappen zitten mag nooit, de strenge bewaker maakte dat wel even duidelijk!). We keken in het rond, er was zoveel ruimte tussen deze muren... alleen aan de randen van de grote binnenplaats waren muren met ema (houten plankjes met wensen) en altaren te zien. Toen ik door de poort aan de rechter kant liep, zag ik een muur waarop de geschiedenis van de schrijn in plaatjes stond uitgelegd. Dit vond ik wel bijzonder. Verder was er een souvenirwinkeltje, wat inmiddels wat minder bijzonder is geworden...

Fel zonlicht scheen door de grote houten torii...

De Meiji Jingu

De ema waren geschreven in vele verschillende talen,
zoals het Japans, Chinees, Koreaans en Engels.

Eén van de mooie doorgangen naar de grote binnenplaats.

Even uitrusten op het bankje (waarom ging die man maar niet weg?)!

In Harajuku is er ook een park, het Yoyogi Koen! Hier liepen we doorheen en gingen we ook even op een bankje zitten om de typische sfeer van een stadspark te proeven. Vroeger stond dit park bekend om de bandjes die er optraden, maar nu is dat niet meer zo (op de wannabee-elvis groep na...). Wel zagen we veel mensen plezier maken met picknicken, frisbeeen en dansen (bij de waterkant werd er een soort indianendans gedaan haha)! Door de bomen van het park heen zagen we kraampjes van een festival. We werden nieuwsgierig en besloten daar maar eens een kijkje te gaan nemen...
Eenmaal daar aangekomen, bleek het niet een Japans festival te zijn zoals we eerder zagen! Sterker nog, het was een multicultureel festival waar allerlei Thaise, Indiase en Afrikaanse mensen eten uit hun eigen land verkochten en dansen uit hun eigen land demonstreerden. Aangezien we tot nu toe Japan als een heel homogeen land hebben ervaren, was deze ontdekking best onverwachts! Het was een gezellig, kleurrijk festival.

Een groep wannabe Elvissen trad op in Yoyogi Koen.

Een mooie roze bloem...

Samen relaxen en dansen in Yoyogi Koen!

Het multiculturele festival van bovenaf.

Inmiddels was het later geworden... tijd om iets te eten te zoeken. Na heel wat afgeslenterd en getwijfeld te hebben, gingen we bij een sobarestaurant naar binnen, die ik er goed uit vond zien. Tot mijn verbazing en verblijding zag ik dat de menukaart grotendeels vegetarisch was! En dus koos ik voor de sobanoedels met yam (zoete aardappel)... en wat was het weer lekker!