Mainichi Poteetosu?!

De vorige avond hadden we nog even met Arco en Renee afgesproken. Ze waren heel enthousiast over het apenpark in Arashiyama en hadden goed nieuws: Ze hadden de rondleiding door het keizerlijk paleis van Kyoto voor ons gereserveerd! We waren zo blij! Want we hadden het ze van tevoren al gevraagd, maar we wisten niet of het mogelijk was en of ze er op die dag nog aan toe zouden komen. Wel dus!
En zo gingen we met de bus naar het keizerlijk paleis van Kyoto. We liepen door het enorme park om de muren van het paleis heen. Eerst gingen we bij een restaurantje lekker schaafijs eten (want wat was het warm!), daarna besloten we om ook maar gelijk lunch te eten. Kirsten nam oyako donburi (rijst met kip en omelet) en ik tamago donburi (rijst met omelet). Het was lekker eten. Het ei was echter gedeeltelijk nog zacht, wat volgens mij wel vaker voorkomt in de Japanse keuken. Ik stoorde me er niet aan, maar bij Kirsten was het iets te veel van het rauwe, dat was gewoon niet goed meer.

Schaafijs! Meloen en mangosmaak!

Na het eten gingen we even langs het Imperial Household Agency, om te checken of onze reservering klopte en waar we naar binnen konden gaan. We werden gestuurd naar de poort voor de gasten, waar we naar binnen werden gelaten. De gids sprak goed en duidelijk Engels, in een groep liepen we samen met haar langs alle poorten en langs alle gebouwen die het paleis omvatten. Alles was heel mooi om te zien. En de verhalen die de gids vertelde maakten het nog interessanter en gaven een beter beeld van hoe het er vroeger aan toe ging! Helaas konden we niet echt naar binnen in de gebouwen van het paleis, maar zo hier en daar stonden er een paar schuifdeuren open, waardoor we een aantal prachtige muurschilderingen konden zien! Ook de tuinen rondom het paleis vond ik heel mooi, vooral de landschapstuin. Alle bomen, bloemen, grassen en water liepen hier perfect in elkaar over, maar pastten toch op een natuurlijke manier bij elkaar. Daarbij was er een symboliek: de bomen zijn bergen, het water is de zee, de eilandjes zijn de eilanden van Japan.

Eén van de vele poorten naar het Keizerlijk Paleis.

Mooie bloemen in het park rondom het paleis.

Mooie doorgang naar binnen...

Helder blauw in de oude schilderingen.

Een mooie tuin met symboliek.

We mochten niet naar binnen, maar wel naar binnen gluren!

Nadat we binnen de muren van het keizerlijk paleis waren geweest, gingen we met de bus naar het Filosofenpad. Een pad omringd door kersenbloesembomen (die nu natuurlijk niet bloeien) en gelijk liep aan een smal riviertje. Aan de andere kant zagen we allerlei huisjes en soms gekke, kleine winkeltjes (een miniwindmolenwinkel? :S). We sloegen af in een smal toeristisch straatje met veel ijswinkels, souvenirwinkels en een winkel speciaal gewijd aan konijnen... De laatste heb ik in Kyoto wel vaker gezien. Wat hebben Japanners met konijnen? Heeft het te maken met de fabel over het konijn op de maan?
Langzaam maar zeker kwamen we bij het Ginkaku-ji, het zilveren paviljoen. We hadden van tevoren al geleerd dat dit paviljoen niet echt van zilver was, het zilverlaagje dat ooit had moeten komen is blijkbaar nooit gekomen... Bij het zilveren paviljoen maakten we het tegenovergestelde mee van onze ervaring bij de Daibutsu (zie vorig verhaaltje). Het paviljoen was in het echt namelijk veel kleiner dan we ons hadden voorgesteld na het zien van foto`s ervan! Desondanks was hij mooi... ook hier hebben we een paar foto`s van gemaakt. De tuin om het paviljoen heen vond ik heel bijzonder. Het was de eerste Zen-tuin die ik had gezien. Beneden lagen er een paar zandtuinen, er was een perfect gemaakte berg van zand met een platte bovenkant en een veld met zand waarbij om en om verschillende banen van zand met perfecte afmetingen van elkaar waren geharkt. Zoals ik het nu vertel zou je als je sceptisch bent misschien zeggen: maar dat is toch gewoon in de zandbak spelen voor gevorderden? Maar als je het in het echt ziet, begrijp je misschien wat ik bedoel: van iets wat niets lijkt iets maken is een kunst! Ook het ogenschijnlijk `kunstmatige` van de tuinen terwijl het wel door mensen gemaakt is, vond ik indrukwekkend.
Langs de zandtuinen, over bruggen met water naar boven... omringd door bomen steeds hoger, een rondje lopen, vervolgens een prachtig uitzicht over de tuin en al de plaatsen waar we zojuist waren geweest en dan weer naar beneden afdalen. Het was een erg mooie wandeling, ik heb er van genoten!
Na de wandeling een souvenirtje kopen voor een bijzonder persoon *zwijgt*, daarna gingen we met de bus terug naar Gion, waar we een hele zoektocht hadden naar een goed plekje om te eten. Ons doel was okonomiyaki (Japanse hartige pannenkoek), omdat wij hier benieuwd naar waren en omdat het typisch eten uit Kansai is (en nu we hier toch zijn..!). Uiteindelijk hadden we gefaald met het vinden van okonomiyaki... en gingen we maar weer eten bij dat lekkere restaurantje van de eerste avond haha! Ik at soba (boekweit) noedels met ei, vis, shiitake en wakame en Kirsten at udon met kip. Het was lekker en de aardige mensen die er werkten herkenden ons nog van de vorige keer.
Die avond dachtten Kirsten en ik even uit te rustten, aan onze blog te werken en naar bed te gaan. Maar nee, de staffleden van de ryoukan hadden een biiru-paatii (bierfeest) georganiseerd! Aan een grote tafel met allemaal lekkere dingen erop, zoals vis, soep, wakame, rijstcrackers, tsukemono en natuurlijk bier en ander drinken zat iedereen van het hotel (inclusief een paar mensen die we nog niet kenden) gezellig te kletsen en te lachen. We werden aan tafel uitgenodigd (als enige gasten!) en er werd direct aan ons gevraagd of we bier wilden drinken. Kirsten en ik sloegen het allebei af, we houden niet zo van bier. In de plaats daarvan kregen we water en cider, wat we wel lekker vonden. Ook de rijstcrackers en soep waren heel lekker!
En toen begonnen de vele gesprekken tussen ons en de staffleden in het Japans. Er was een oudere man die met een sterk Kansai accent sprak, waardoor we hem niet konden verstaan. Hier kwam een ware curses Kansai-ben uit voort: `Chigaimasu` (Het is anders, of Het klopt niet) is `Chau re!` in het Kansai. Ook het theatrale handgebaar mag bij deze uitdrukking niet ontbreken! Toen Kirsten en ik dit nadeden kregen we een zwerm aan vrolijke reacties! Ook hebben wij hen wat Nederlands geleerd, zo riepen we allemaal "Proost!" toen we onze glazen omhoog hielden! En ze spraken het nog best goed uit...
Verder hebben we het gehad over verschillen tussen Japanse en Nederlandse gewoonten en gebruiken, werkcultuur en school, waaruit opnieuw bleek dat onze werelden best verschillen. Kika moest erg lachen toen ze hoorde over het feit dat Nederlanders vroeger (en veel nu nog) elke avond aardappels met vlees en groenten aten: "Mainichi poteetosu?!". En iedereen was verbaasd toen ze hoorden dat Nederlanders van 9 tot 5 werken (zij vonden dit zo relaxed!) en dat kinderen in Nederland niet naar juku (avondbijles) hoeven.
Er zijn veel verschillen tussen de werelden waarin we leven, maar wijzelf hebben veel gemeen: We houden allemaal van gezelligheid, van mensen om ons heen, lekker eten, drinken, kletsen en lachen... we houden allemaal van een feestje! En dat maakt ons weer hetzelfde!
Het was zo gezellig die avond... de laatste avond in het mooie Kyoto.