Onii omurice en nieuwe vrienden!

Een regenboog van smaken bij de Senso-ji!

Vele kraampjes met schaafijs, mais, yakitori en meer lekkers lachten ons toe... maar het was (nog) geen tijd om te eten, het was tijd om souvenirs te kopen voor het thuisfront! Natuurlijk ga ik niet verklappen wat ik allemaal heb gekocht! Wel heb ik voor mezelf Japanse slippers gekocht, met een tatami ondergrond en mooie bandjes van een soort chirimen in de kleur blauw met grote rode en roze bloemen. Helaas mocht ik ze in de winkel vanwege de hygiene niet aanpassen... volgens de verkopers waren mijn voeten wel klein genoeg voor de slippers, dus ik vertrouwde maar op hun advies. In Nederland heb ik kleine voeten, maar in Japan heb ik maat L! Blijkbaar hebben Japanners pas echt kleine voeten! 
En zo slenterden we in de warme zon langs de vele souvenirwinkeltjes bij de Senso ji tempel in Asakusa... we werden omsingeld door heerlijke geuren van versgebakken rijstcrackers, we werden intimiderend aangekeken door vele gelukskatjes die hun armpjes vrolijk bogen en werden overweldigd door de hoeveelheid waaiers, prenten, sleutelhangers, magneetjes, frutsels en fratsels. Het is en blijft geweldig! We sloten de souvenirsessie af met een lekker verfrissend bekertje schaafijs waarvan we deze keer zelf met de machine de smaakjes erop mochten doen. Mijn ijsje werd een mix van roze perzik, paarse druif en gek blauw spul... Het was een heerlijke regenboog! Daarna gingen we opsplitsen. Renee en Arco gingen naar Tokyo Dome, naar de kermisattracties. Kirsten en ik vonden dit wat minder leuk en hadden al langer in ons hoofd om naar de winkels van Ikebukuro te gaan. Kirsten wilde namelijk nog iets van kleding in Japan kopen en Ikebukuro scheen een hele leuke wijk te zijn om te gaan winkelen, dus dat was een goed plan!

Het levendige Ikebukuro Station, deze keer bij dag.

Grote gebouwen vol met kleuren en grappige figuren!

Rilakkuma en ik!

In Ikebukuro leidde een grappige toevalligheid tot een aaneenschakeling van leuke gebeurtenissen die anders nooit hadden plaatsgevonden! Zo vroegen we ons af waar we dan een leuke kledingwinkel konden vinden. Kirsten sprak twee meisjes op straat aan (van de enorme mensenmassa die daar rondliep) en vroeg of zij soms een leuke winkel kenden. Onverwachts vroeg een van hen of we misschien zin hadden om samen naar Sunshine City te gaan. Dit is een groot gebouw met een ingang met grote rolpaden zoals op Schiphol en een vreemde combinatie aan mogelijkheden: Je kunt er winkelen, eten, naar het aquarium gaan, massagebehandelingen krijgen en naar het pretpark gaan! Wij kozen dus voor winkelen en wat was er toch weer veel kleding! Uiteindelijk wist Kirsten hier iets leuks tussen te vinden, weer een leuk aandenken aan Japan! Ondertussen kletsen we met elkaar in het Japans en wat was het toch geweldig om al best veel te kunnen begrijpen en zeggen! Ze heten Akari en Anna, zijn 18 jaar oud en zitten allebei nog op de middelbare school. Ze hebben nu zomervakantie. 
Van het een kwam het ander, we vroegen of ze misschien mee wilden gaan eten, waar ze erg enthousiast op reageerden! Akari had een leuke suggestie: een restaurant met een bijzonder concept, namelijk een monsterrestaurant! Geanimeerd vertelde ze over lichten die uitgaan en monsters die eraan komen terwijl je aan het eten bent! Ik vond het heel grappig klinken en had het vermoeden dat het wel eens een hele gezellige avond kon worden. En dat werd het ook! We kletsen over van alles, gruwelden en lachten om de monsters die in het donker met dramatische geluiden onze 'gevangeniscel' openbraken waar we zaten en smulden van ons eten (dat onverwachts ook heel lekker was!). Zo at ik een omurice, een omelet met een lekkere saus er overheen en lekkere gebakken rijst met groenten erin. Dus weer iets nieuws geprobeerd!

Chiiiiiiizu!

Lekkere omurice! :P

Waaaaaah! De onii kwam ons aanvallen!

We bleven lang natafelen en kletsen. Aan het einde van de avond gingen we met elkaar naar een purikura fotohokje en maakten hier allerlei foto's. Het was even improviseren, zo met z'n zessen voor een camera maar het resultaat was leuk! Wij kregen de printjes als cadeautje, echt zo aardig van ze! Op het station van Ikebukuro namen we afscheid van elkaar, zij wonen in een plaatsje ten noorden van Tokyo, waardoor ze nog best wel lang moesten reizen. In het begin voelde dit een beetje ongemakkelijk... hoe geef je afscheid in Japan? Uiteindelijk deden we het op de Nederlandse manier: Een knuffel (Nee, geen drie zoenen)! :D We hebben gegevens uitgewisseld en al contact met elkaar gehad na die dag. 
Het is zo leuk om vrienden te maken in Japan! En zo grappig dat alles afhangt van het Japans kunnen spreken en vooral het Japans durven spreken!