Shashin wo totte mo ii desu ka?

Vandaag was het tijd om op te splitsen. Kirsten en ik wilden naar Nara en Arco en Renee wilden liever naar het Arashiyama bamboe bos. En als de meningen verschillen, kun je beter even ieder iets anders doen, toch? En zo gingen we met de trein (yay JR Railpass!) naar Nara. Het was een hele warme dag, het warmste wat we tot nu toe gevoeld hebben. De weg die naar het Nara park leidde was vol met leuke winkeltjes... met airco... je kan vast al raden hoe wij onze tijd hebben besteed. Er was een mooie, grote boekenwinkel met leuke tijdschriften en boeken. Kirsten werd opgeslokt in een heleboel tijdschrift over Japanse en Koreaanse muziek, terwijl ik met een brede glimlach snuffelde in schattige balpen-illustratieboeken. Japan heeft gewoon zoveel leuke boeken! Ik kan niet wachten om beter te leren lezen! Hoewel ik al wel heel blij ben als ik een paar zinnetjes in een boekje zonder furigana begrijp. Ook gingen we langs een souvenirwinkeltje waar ze alles met hertjes hadden (HET symbool van Nara). Hertenhoedjes, hertensokjes, hertenpopjes, hertenknuffels, hertensleutelhangers...

Lekkere melonpan in de trein!

De enge mascotte van Nara en ik!

Zelfs boeken over Vermeer en van Gogh in Japan!

Uiteindelijk kwamen we dan in Nara park aan, waar de herten al direct de dienst uitmaakten! Ze stormden op me af en snuffelden met hun grote neuzen aan het plastic afvaltasje (in Japan zijn er vreemd genoeg nauwelijks prullenbakken op straat) met de overblijfselen van een grote, sappige Fuji-appel die ik bij me had. Vaak genoeg zagen we mensen wegrennen voor overenthousiaste herten die net iets te veel trek hadden in de te voeren koekjes!
Na een bakje schaafijs besloten we om er maar eens op uit te gaan. Bij de ingang van het park stond een enorme pagode van vijf verdiepingen, waar we helaas niet naar binnen konden. Het eventuele plan om `s avonds aan de `Gion Evening Tour` mee te doen (deze is alleen op maandag, woensdag en vrijdag), zorgde voor wat haast. Een ding dat we absoluut wilden zien: de Daibutsu (Grote Boeddha)! En zo snelden we ons naar de Daibutsuden, onderweg kregen we hulp van hele aardige mensen om het te vinden, ze liepen zelfs een heel stuk met ons mee!
Eenmaal daar aangekomen betaalden we de toegangsprijs, maakten we foto`s van het immense gebouw en liepen over een breed pad in een grote tuin naar de hal toe. Het klinkt gek, maar toen ik naar binnen keek zag ik hem op het eerste gezicht niet! De ruimte was namelijk vrij donker en aangezien de grote Boeddha ook donker van kleur is, leek hij zich te mengen met de kleuren van de ruimte. Het volgende moment zag ik hem: "Ooooooh... wat is hij grooooot!" Ik wist dat hij heel groot was, maar aan de vele foto`s en plaatjes waarop hij afgebeeld staat, kan je niet zien dat hij ZO groot is! Echt heel indrukwekkend, hij vulde de hele ruimte en alle details van het beeld waren mooi... vooral de handen, waarvan ik een foto gemaakt heb. Daarna liepen we nog wat om het beeld heen, keken naar de andere beelden die er omheen stonden en naar een miniatuurmodel van de oorspronkelijke gebouwen.

Een mooie pagode aan het begin van Nara park.

De herten kwamen wel heel dichtbij!

Pas op voor agressieve herten...

Op naar de Daibutsu Den!

En daar is dan de Daibutsu!

Toen hadden we het wel gezien, we liepen terug in de hoop op tijd onze trein te halen, zodat we de Gion Evening Tour konden meemaken. Helaas liep dit uit tot een teleurstelling... We hadden de trein gemist en van de volgende trein hadden we de reistijd te kort ingeschat. De groep had met elkaar afgesproken om 18.00 uur bij een theater in Gion, maar wij kwamen veel te laat aan. Ze waren dus al weg. Daarom besloten we om het oude Gion zelf te verkennen. We hadden een paar mooie, niet geasfalteerde straatjes met oude, traditionele huisjes gevonden. Ook waren er nieuwe huizen met een mengeling van moderne en traditionele kenmerken: zo zagen de daken en de kleur van de gebouwen er hetzelfde uit als van de traditionele huizen, maar waren er dan grote, ruimtelijke ramen ingeplaatst die het weer een moderne uitstraling gaven. Grappig genoeg pastten de verschillende soorten huizen heel goed bij elkaar.
Het was eigenlijk een beetje jammer dat alles in oud Gion er een beetje gesloten uit zag. Als onwetende toerist durf je niet zomaar ergens naar binnen te stappen. Wel had ik het vermoeden dat `de rijke kunst en cultuur` van Gion (zoals het in de reisgidsen beschreven staat) zich vooral achter de schermen afspeelde. De enige manier voor ons om hiermee in aanraking te komen was... inderdaad een tour. En die hadden we nou net gemist... Toch bleven we in Gion rondzwerven in de hoop toch een geiko (geisha) of maiko (leerling geisha) tegen te komen. Uiteindelijk gaven we het op, door de enorm drukke Shijo Dori gingen we terug naar de ryoukan. En net op dat moment kwam er vanuit een traditioneel zijstraatje haastig een maiko aangelopen! Ze was zo mooi... een wit gezicht met een rood geschilderde mond en ogen als treurige inktvlekken. Haar kimono was een frisse kleur groen en haar obi had een donkere kleur met een lange achterkant (zoals bij alle leerlingen). In koor vroegen Kirsten en ik: "Shashin wo totte mo ii desu ka?" Mogen we een foto nemen? Ze negeerde ons en liep met hoge snelheid parmantig door.
Toch waren we heel blij.