Na vele zonnige dagen gaat het regenen... En wij verlaten Japan

Een regenachtig uitzicht vanuit de Senso-Ji.

De laatste dag in Japan... het is gek. Gewoonlijk zeg ik: De tijd is snel gegaan. Maar eigenlijk ging de tijd langzaam en snel tegelijk. Misschien kwam het doordat we plezier hadden en tegelijkertijd nieuwe indrukken opdeden en lange dagen maakten. We waren vaak van 8 tot 12 op. Het enthousiasme en de opwinding voor alles wat we deden hield ons op de been, maar ondertussen raakten we steeds meer vermoeid. De laatste dag had onze vermoeidheid dus zijn hoogtepunt bereikt, waardoor we niet al te veel inspannende dingen wilden doen. Zo gingen we s'ochtends naar de Senso-ji bij ons in de buurt. We hadden deze mooie tempel eigenlijk nog nooit van binnen bekeken. Van de binnenkant was hij heel mooi, vooral van het plafond met boeddhistische afbeeldingen, roze bloemen en een grote, grijze draak heb ik veel foto's gemaakt. In de tempel waren (natuurlijk!) een souvenirwinkel en een soort rekjes waar opgevouwen reepjes papier omheen gevouwen waren. Dit waren de toekomstvoorspellingen van de tempel, die je kon verkrijgen door een muntje in een kastje te gooien, vervolgens een houten doos met stokjes erin heen en weer te schudden (shaka shaka!), waarna er een stokje uitvalt met een nummertje erop. Dit nummertje moet je uit de kast trekken, waarna je een briefje krijgt met een voorspelling erop. Ik had het nog niet verteld, maar op de eerste dag in Tokyo had ik dit gedaan en raad eens wat ik had... 'Least fortunate!' Argh! Op het briefje stonden allerlei negatieve berichten geschreven, zoals "A chance will come by, but too late," "A person will come, but late," "The patient is hard to cure"... echt niet leuk! En ik was de enige van ons die zo'n slechte voorspelling kreeg!
Maar vandaag vroeg ik aan iemand in de tempel wat nou de bedoeling was van zo'n rekje, moest je hier nou je goede of je slechte briefje ophangen? De jongen begon in moeilijk Japans het uit te leggen, ik begreep dat dit de namen waren van de soorten briefjes. Uiteindelijk maakte ik eruit op dat je een slechte voorspelling moet ophangen om hem ongedaan te maken. Hoewel ik eerst dacht mijn briefje kwijt te zijn geraakt, vond ik hem later toch in mijn tas en hing hem op. Misschien zijn dit allemaal maar bijgelovige toestanden, maar ik vond dat dit 'ritueel' erbij hoorde en had er een goed gevoel bij.
Ondertussen was het gaan stortregenen, een hele waterval aan regenwater stroomde met een grote vaart door de richeltjes van het dak van de Senso-ji af. Het was een mooi gezicht. De regen zorgde ervoor dat het afkoelde en voor het eerst in de afgelopen twee weken begon ik het een beetje kil te vinden. Onze reis begon in Shinagawa en daarna in Kyoto met regen (wat lijkt dat vreemd lang geleden!) en eindigt in Tokyo weer met regen. "Tokyo huilt om ons," zei Kirsten. Ik had het niet beter kunnen plaatsen, Japan is verdrietig dat we gauw naar huis zullen gaan!

De parasolletjes werden vervangen door parapluutjes.

"Tokyo huilt om ons..."

Maar eerst nog de dag compleet maken. Zo hadden we om 2 uur bij de Kaminarimon poort afgesproken met Anna en Akari. Akari kwam al snel opdagen, maar Anna niet. Het bleek dat vele treinen die dag vertraging hadden vanwege het weer. Ook de dag ervoor waren er vertragingen, omdat er vreemd genoeg twee aardbevingen hadden plaatsgevonden (die wij helemaal niet gevoeld hadden)! Toch was dit niet de reden waarom Anna er nog niet was, ze moest namelijk nog het één en ander doen voor de toelating van de opleiding die ze wil doen. We konden haar beter later ontmoeten op Ueno, waar we moesten overstappen op Shinagawa, wat dichtbij Haneda Airport ligt en waar een goede bioscoop is! Akari had een goed idee: als wij onze koffers zouden pakken, konden we gelijk daarna met de koffers naar Shinagawa gaan, zodat we dan samen naar de bioscoop konden en niet weer op en neer hoefden te reizen met de koffers! Twee vliegen in één klap dus!
Het sjouwen van de koffers in de regen was best zwaar. Terwijl ik een paraplu boven me hield, trok ik de inmiddels loodzwaar aan souvenirs geworden koffer met me mee, met mijn rugzak op m'n rug en handtas op m'n koffer. Steeds vroeg Akari weer bezorgd: "Daijoubu desu ka?" (Gaat het?) en nam ze mijn handtasje van me over of hielp ze even met het slepen van m'n koffer. Ik vond dit heel lief van haar en geneerde me een beetje omdat ze zo behulpzaam was en weinig meer terug kon doen.
Samen gingen we naar de nieuwste Studio Ghibli film, waar ik na het bezoek aan het museum nieuwsgierig naar was geworden. Bij binnenkomst in de bioscoopzaal verbaasden we ons erover hoe zelfs dit in Japan anders kon zijn dan in Nederland! De fauteuils waren heel groot, supercomfortabel, stonden ruim van elkaar af en iedereen had veel beenruimte! Zelfs toen de film nog niet was begonnen, was iedereen muisstil, wat in Nederlandse bioscopen echt ondenkbaar is! Ondanks dat we naar een animatiefilm gingen kijken, zaten er geen kinderen in de zaal. Er waren mensen van onze leeftijd en vooral ouderen.

Peace! ...vanuit de supercomfortabele stoelen.

Zelfs de popcorn was anders: Geen zout en zoet, maar soja en caramel!

Bij het begin van de film kreeg ik weer spontaan kippenvel bij het zien van de prachtig ingekleurde achtergronden, grof geschilderde schilderijen van Japanse landschappen, straten en huizen, zoals waar wij de afgelopen weken ook geleefd hadden. De personages hadden ieder een lievige uitstraling en de animaties waren mooi vloeiend. Het verhaal was realistisch en ging om niets meer dan de relatie tussen een jongen en een meisje, in tegenstelling tot andere Ghibli films die vol met fantasiefiguren en sprookjes zitten. De film was ontspannend om naar te kijken en goed om bij uit te rusten na een vermoeiende reis.
Als afsluiting gingen we samen bij een cafeetje zitten, wat toevallig genoeg hetzelfde zaakje was waar we even gingen zitten op de eerste dag toen we aankwamen! Zo grappig! Kirsten en ik namen een heerlijke eiersaladesandwich met tomaat, sla en wasabipasta (lekker pittig!). Ik dronk er een kopje zwarte thee bij. Samen kletsen we over van alles, over luchtige en persoonlijke dingen. We hebben adressen uitgewisseld om kaartjes (en eventuele spulletjes) uit Nederland op te sturen. Akari most lachen om mijn random verzameling aan Japanse koekjesverpakkingen, visitekaartjes, purikura, bonnetjes, toegangskaarten en pasjes. Anna heeft vervolgens de personages van de manga Anpanman in mijn verzamelschriftje/reisdagboek. Allebei waren ze verbaasd over de euro's die we lieten zien, de briefjes hiervan zijn zoveel kleiner dan yenbriefjes! En de stroopwafels van Arco vonden ze ook heel lekker. Uiteindelijk was het tijd om afscheid te nemen. Knuffels, afspraken om elkaar ooit weer in Japan of in Nederland te zien en uitzwaaien, omkijken en weer zwaaien, totdat ze uit ons zicht verdwenen waren.

De bovenste tekening is van Anna en de onderste van mij!

Een gezellige laatste avond!

De laatste treinreis, het eindeloze wachten en suffen op het vliegveld, het verlaten van de Japanse grond, van het continent Azië, van de vochtige, tropische zomer... om vervolgens weer terug te keren naar het opeens zo gewone, inmiddels qua weer aangenaam geworden Nederland. Op het moment dat ik dit schreef in mijn reisdagboek (nu heb ik het overgeschreven op mijn blog), zat ik in het vliegtuig en hadden we nog wel een paar uurtjes te gaan... Maar dat maakte niet uit! Er was genoeg te doen! Zo kon ik lezen, schrijven, films kijken (zo luxe!) en met mijn denshi jisho rommelen. Ondertussen verlangde ik er naar om weer thuis te zijn en om mijn ouders en mijn broertje te zien... Ondanks dat ik hele dagen druk in de weer was, had ik ze zo gemist! Ik kon niet wachten om ze weer te zien! En ik kon niet wachten om ze alles te laten zien en alles te vertellen over de reis!

Kleurrijk eten en Jeugdsentimenten...

Vandaag poging 2 om naar de Tsukuji Central Fish Market te gaan! Eerst nog even rijstcrackers kopen voor mijn Japanse zoutjes liefhebbende broer en vader en dan met de trein naar Tsukuji! En deze keer was hij wel open!
Hier heb ik het mooiste, lekkerste en vreemdste eten gezien. Lopend langs de vele winkels en kraampjes wisselden onbekende kruiden, vissoorten, gedroogde vissoorten, schelpdieren, zeewier, groenten en noedels elkaar af. Vele kleuren, geuren en vormen, allemaal buiten mooi uitgestald en soms zelfs met de mogelijkheid om te proeven! Aangezien ik erg van lekker eten en nieuwe dingen proeven hou, was dit voor mij erg interessant! Zodra ik weer een schaaltje zag liggen met iets onbekends, interessants erop, stonden mijn zintuigen weer op scherp... wat ik uiteindelijk geproefd heb? Als eerst wat gefrituurde zeevruchten (onduidelijk wat het precies was, maar lekker), daarna wat tsukemono (gepekelde groenten) en tot slot een anpan. Dit laatste zijn witte broodjes met zoete bonenpasta erin, maar deze inmiddels 100 jaar oude bakker (!) had anpan met veel meer erin dan dat! Zo at ik er één met bonenpasta, appel en honing... mijn middageten was zoooo lekker! :D

Ooooh... wat is dit allemaal?

Zelfs roze noedels!

Mooie vissen... zo groot en rood!

Na de markt gingen we via Hamamatsu-cho naar Akihabara. In de trein kwamen we een mevrouw uit Hokkaido tegen die ons aansprak en even met ons kletste. Voordat we op het punt stonden om uit te stappen, gaf ze een cadeautje: curryzoutjes! Ze waren pittig, maar heel lekker! Echt zo aardig en vrijgevig!
Eenmaal op Hamamatsu-cho aangekomen, zagen we dat er een Pokémon Center in de buurt was! Dit jeugdsentiment van mooie, glimmende kaarten, verslavende spelletjes en de tv serie waarvan we stiekem de liedjes nog uit ons hoofd wisten wilden we natuurlijk herbeleven! En hoe! Op de eerste eerste verdieping van een ruimtelijk, modern gebouw liepen we de winkel binnen, waar het liedje van het pokémon center van de gameboyspelletjes ons begroette,  enthousiaste kinderen met pokémon hoedjes druk om ons heen renden en alle vrolijke pokémonknuffels en kaarten ons toelachten. Hoe nostalgisch... of toch niet? Alle pokémon uit onze tijd waren vervangen voor een serie nieuwe. Alleen Pikachu kenden we nog! Ik kocht sleutelhangers, één voor mij en één voor Sebas (een stoere voor hem natuurlijk!). Het was weer een grappige ervaring.

Pikachu en ik! :D

Knuffels, knuffels... Maar waar zijn de Pokémon die wij kennen?

Daarna gingen we dan toch met de trein naar Akihabara. Terwijl Arco hier zijn denshi jisho omruilde, gingen wij even naar Mac Donalds om iets te drinken. Het vettige vieze eten hier vind ik niet zo geweldig, maar het drinken is er heel goedkoop en het is relaxed om er even te zitten en kletsen. Voor maar 100 yen kun je elke maat van je favoriete frisdrank bestellen. Onze favoriet was absoluut Fanta Grape, die is zo lekker! Eigenlijk hou ik helemaal niet zo van frisdrank, maar zelfs ik was om! Ook de ice tea vind ik hier lekker, deze is ongezoet en dus best bitter. Bij Mac Donalds kan je dan een kuipje melk of 'gum syrup', waarna je zelf kan bepalen hoe zoet je je ice tea maakt.
Een andere missie in Akihabara was het vinden van een Tamagotchi, een ander jeugdsentiment! De inmiddels moderne, mooi gekleurde Tamagotchi in de speelgoedwinkel zagen er leuk uit, maar waren erg duur en het dus niet waard als even een souvenirtje...
Na Akihabara gingen we terug naar Asakusa, waar we sushi wilden eten! Die ochtend had een mevrouw van het hotel ons een paar goede sushirestaurants in de buurt aangeraden en dit waren dan nog maar een paar van de vele... we hadden niet verwacht dat we zo lang zouden ronddwalen om een goed restaurant te vinden. Arco vroeg aan een man of hij een goede wist, waarna hij helemaal met ons meeliep naar zijn favoriete sushirestaurant. Hiervoor bleven we nog even staan peinzen, we dachten dat de man was weggelopen. Maar toen kwam hij terug en duwde Arco een briefje van 1000 yen in zijn handen! We probeerden het aanbod af te slaan, maar hij stond er op! Wij zijn inmiddels nog jong, hebben niet veel geld en willen ook lekker eten. Awww... zo aardig en vrijgevig allemaal.

De debuut: Bonito sushi met lenteuitjes en gember!

Groene thee, een paar bordjes heerlijke sushi en nu een lekker toetje... Zo maak je mij blij! 

Uiteindelijk zaten we dus toch aan een lopende band, waar ik staarde naar al het lekkers wat er voorbij kwam! De avond eindigde in een stapeltje bordjes. Ooit stonden hier sushi met bonito, zalm, tamago, inari, garnaal en een satsuma met agar agar toetje op... Nu zat dit in mijn buik en had ik weer een heerlijke eetervaring!

Uitzichten vanuit de Katbus...

Vandaag naar het Ghibli museum! We hadden al ruim van tevoren online kaartjes besteld voor dit museum van Studio Ghibli, een animatiestudio die mooie, geweldige animatiefilms maakt! Ghibli wordt wel eens vergeleken met Disney, maar in tegenstelling tot Disney hebben deze films vaak serieuze thema's en hebben ze niet altijd een happy end... Vanwege dit zijn de films niet alleen populair bij kinderen, maar ook bij oudere kijkers. De animaties zijn altijd mooi en de verhalen zitten vaak vol met fantasie! Daarom houden wij van Ghibli!
En zo gingen we met de trein naar de buitenwijk Mitaka, waar we een speciale Ghibli bus namen naar het museum. Alleen de buitenkant van het gebouw zag er al fantastisch uit... En ook de binnenkant was heel mooi! Zulke mooie tekeningen op het behang en figuren uit de bekende films in glas in lood ramen. Helaas mochten we binnen geen foto's maken.

Een apart gebouw in de natuur... en onder de natuur.

Bekende figuren op de Ghiblibus!

Zelfs het behang op de wc's was mooi (de enige plek binnen waar ik vrij kon fotograferen haha)!

Als eerste belandden we in een donkere kamer met verschillende animatie installaties die je de hele tijd kon bekijken en uitproberen. Het mooiste vonden we een ronddraaiende installatie met meerdere figuren achter elkaar en dezelfde figuren in net een andere houding naast elkaar gerangschikt. Zodra de installatie begon te draaien, kwamen er veel korte lichtflitsjes achter elkaar, waardoor je ogen werden bedrogen en het leek alsof de figuurtjes bewogen. Het waren allemaal figuren uit de film Tonari no Totoro: Totoro sprong, de Nekobasu rende, Mei sprong touwtje en een kleine witte Totoro kroop onder alle figuurtjes door naar het midden, naar de grote boom die de as was van de ronddraaiende cirkel. Het werkte hypnotiserend, we bleven er zo lang naar kijken... Nadat we het hele museum hadden doorgekeken kwamen we zelfs terug om dit nog een keer te bekijken! Maar dit was niet het enige wat we daar zagen, zo was er ook een grappige tekenfilm te bekijken over de evolutietheorie en een ronddraaiende installatie waarbij het leek alsof duiven opstegen en door de lucht vlogen. Het was allemaal erg mooi!

Een grappige uitleg over animaties.

Later liepen we door een aantal kamers achter elkaar, waar productietekeningen van verschillende films op de muren waren geplakt. De figuren en situaties waren goed herkenbaar, grof getekend en met aquarel ingekleurd. Ondanks dat dit nog de grove schetsen waren, vond ik de tekeningen heel mooi en kon ik ook hier uren naar kijken! De mooiste tekening vond ik die van een scène uit Grave of Fireflies, waarin de twee hoofdpersonen worden omringd door vuurvliegjes. De speling van het licht werd in deze aquarel prachtig weergegeven en ook de gezichtjes en de emoties van de karakters waren zo mooi om te zien!
Verder waren er in deze kamers gedetailleerde schilderijen van de achtergronden te zien, deze waren met de hand geschilderd, maar leken vaak net met de computer bewerkte foto's! Ook waren hier omheen verschillende objecten, boeken, prentenboeken, filmpjes en tekenmaterialen verzameld, die als inspiratie dienden voor de films en het tot stand brachten.

Na deze ruimtes begon de thematentoonstelling over de Nekobasu (katbus) uit Tonari no Totoro. Daar was in het begin een levensgrote katbus, waar je naar binnen kon gaan, op de zachte vacht kon zitten en door de ramen naar buiten kon kijken, waar verschillende uitzichten van de film te zien waren. Hij was heel zacht en de tekeningen waren heel mooi! Daarna was er ook een kleinere katbus voor de kleintjes, die hem vooral gebruikten als speeltoestel en springkussen! Arme kat...
Daarna liepen we door verschillende omgevingen uit de films die waren nagebouwd, zoals het eettentje waar Chihiro's ouders in varkens veranderden uit Spirited Away. Uiteindelijk mochten we het filmstripje dat we bij aankomst hadden gekregen bij het theater laten zien, zodat we een korte Ghibli film konden kijken. Deze film heette Takara Sagashi en ging over een jongetje en een konijntje die allerlei competities hielden. Het theater zelf was heel vrolijk, met een koepel van een zonnetje en een maan boven ons, waarvan het licht bij het begin van de film als laatste uitging. We genoten van de grappige, (bijna) stomme film en vooral van de luid lachende kinderen in de zaal, dat was zo schattig!
Toen we het helemaal gezien hadden, gingen we lopend terug naar het station. De wandeling door Mitaka vond ik ook leuk, het is daar zo anders dan in het centrum van Tokyo! Er was veel natuur, een park, mooie bomen waarvan het bladerdek heel hoog begon, grote huizen die ruim naast elkaar stonden met een tuin, mooie winkels en patisserieën waar van taartjes ware kunstwerken werden gemaakt! Onder het station was er een eetafdeling waar weer veel mooi, luxe (en duur) eten te vinden was.
We gingen met de trein naar Shinjuku, waar we niet echt plannen hadden en waarvan we geen highlights op ons lijstje hadden staan. Wel was ik benieuwd naar het station van Shinjuku, dat bekend staat om zijn verkeersknooppunt en superchaos! Het was er inderdaad druk... best een tegenstelling met het rustige Mitaka. We hadden hier s'avonds in een yakitori restaurant gegeten. Maar wat moet ik in een yakitori restaurant, waar ze blijkbaar alleen kip op spiesjes verkopen? Toch wel iets: voor mij waren er stokjes met okra (een kleine courgettesoort), kwarteleitjes, tomaatjes en noten. Ik nam de eerste twee met een kom rijst en een kopje thee.

Okra, kwarteleitjes en een blad dat oneetbaar bleek te zijn...

De vuurrood verlichte Tokyo Tower!

I am happy with my ice cream!

De avond sloten we af met een bezoek aan Tokyo Tower, die s'avonds natuurlijk het mooiste is! In het donker zag de volledig verlichte, rood oplichtende toren er mooi uit. En je kan er ook naar binnen! Hier waren verschillende winkels en ook onze favoriete ijswinkel was hier weer te zien. Kirsten trakteerde me op een lekker ijsje! Ik nam matcha en strawberry shortcake, twee hele verschillende smaken eigenlijk, maar dit was weer zo'n lekker toetje!
Die avond werd het laat... maar wat hadden we dan ook veel gezien en gedaan!

Geen vis, wel bamboe... Tokyo vroeger en nu.

We waren al lang van plan om s'ochtends eens de beroemde Tsukuji Central Fishmarket van Tokyo te bezoeken. Er werd aangeraden om zo vroeg mogelijk te gaan, het liefst dat je er om 6 uur s'ochtends al bent. Maar nu we hier eenmaal zijn en al een aantal drukke dagen achter de rug hebben, dachten we: No way! De vismarkt is interessant, maar we hadden echt geen zin om zo vroeg op te staan! Wel hadden we gehoord dat de buitenmarkt waar veel vis, groenten en fruit worden verkocht, wel tot de middag open is. Omdat dit ons toch leuk leek om te bekijken, besloten we om 10 uur s'ochtends af te spreken en er rustig aan naartoe te gaan. Het openbaar vervoer in Japan werkt heel goed, maar de verbindingen van treinen en metrolijnen die door elkaar heen lopen zijn best gecompliceerd. Het was dus even uitzoeken hoe we nou precies daar moesten komen waar we wilden zijn... na een tijdje reizen en een keer overstappen was het ons gelukt om daar te komen! Maar al op het station van Tsukuji werden we met een teleurstelling geconfronteerd: "The fishmarket is closed today". Nee! We vroegen aan een Japanse familie die dicht bij dit schokkende bericht stond wat de reden hiervan was. Zij antwoordden dat vandaag een 'holiday' was. Wat waren wij, die Talen en Culturen (en dus ook geschiedenis) van Japan studeren op dat moment toch naïef...
Maar het mocht de pret niet drukken! Ons volgende plan: het Fukugawa Edo Museum, die ook dikgedrukt op ons lijstje stond en op dezelfde route lag als naar de vismarkt! Dit lag best in een buitenwijk, het was er lekker rustig en er was veel groen. Onderweg kwamen we langs een winkeltje met allerlei soorten sprinkles voor op je rijst, zoals gomashio (sesamzaad en zout) en langs een school (echt schattig met al die tekeningen voor de ramen en die kasten voor de schoentjes voor de deur)! Het museum zelf hadden we al gauw gevonden. Binnen was het kleinschalig, maar heel interessant. Het was een gedeelte van een nagebouwde wijk uit het oude Edo (voormalig Tokyo). Je kon overal naar binnen en alle gebruiksvoorwerpen uit die tijd aanraken, oppakken en gebruiken. Best interactief dus! En zo gingen we met onze handen door de rijst in de rijstwinkel, ging ik op een kussentje op een tatamimat zitten en kijken hoe dat mooie theepotje er van binnen uitzag en klapte Renee een parasol open die ze gevonden had. Er waren verschillende winkeltjes, grote en kleine huizen (er was een duidelijk onderscheid tussen rijk en arm in die tijd), een hapjeskraampje (het eten was helaas van plastic) en een uitkijktoren. De robotkat op een van de daken miauwde luid, misschien iets te luid... Ter afsluiting keken we nog naar een paar filmpjes over dans en glaswerk uit de Edoperiode. Toen hadden we alles wel gezien.

Het katje van de posters van het Fukugawa Edo museum op het station!

Een wandeling door het oude Edo...

Theepotjes, schaaltjes en eten! Alleen dat laatste was helaas niet echt...

Voor deze dag hadden we ook een tempel ingepland die we eerst eigenlijk op een andere dag hadden staan. Namelijk Yasukuni Jinja, de beroemde en beruchte tempel waar de gesneuvelde soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog worden herdacht. Op onze weg naar de tempel viel ons de enorme chaos al op! Overal liepen mensen, we moesten met de stroming mee er naartoe lopen. Voor de ingang van de tempel verzamelde zich een grote groep mensen, die in de rij stonden om dichter bij de tempel te komen, die langzaam voortbewoog. We snapten het eerst nog niet... domme wij. We vroegen aan iemand of vandaag soms een bijzondere dag was. Maar natuurlijk was het een bijzondere dag... het was de laatste dag van de Tweede Wereldoorlog in Japan! Al die mensen stonden in de rij om te bidden voor de overleden mensen tijdens de oorlog! Er hing een bedrukte sfeer en ik voelde me een beetje gegeneerd dat ik daar als toerist de situatie aan het observeren was... Op een gegeven moment vonden we het zo beladen voelen, dat we de rij uitstapten. We keken toe hoe de mensen bidden voor de tempel: eerst een muntje gooien, in de handen klappen, daarna even met de handen tegen elkaar en de ogen dicht en dan als laatst buigen. Ik zag een hoop neutrale en serieuze gezichten. Ik zag een oude vrouw in zwarte kleding het zweet van haar gezicht met een handdoekje droogdeppen, vaak bij haar ogen.

Japanse vlaggen en vele mensen bij de ingang.

Bidden en buigen voor de schrijn.

In het souvenirwinkeltje kon je vredesduiven kopen.

Het bezoek aan Yasukuni Jinja was misschien wat ongemakkelijk, maar wel een hele bijzondere ervaring. Toen we het heiligdom uitliepen, was het tijd voor iets anders! Zo hadden we gehoord dat er een mooi warenhuis is bij het station van Tokyo, waar we een kijkje gingen nemen! En het was inderdaad een mooi warenhuis, zo groot, zo veel! En het was een beetje een doolhof... In een kledingwinkel had ik een heel schattig shirtje gekocht. Daarna liepen we rond en rond, hier en daar kwamen we hele leuke winkels tegen! Zo waren er themawinkels zoals Ghibli (bekende Japanse tekenfilmstudio), Snoopy (denkt terug aan de enquete in Kyoto...) en Rilakkuma! Die laatste was echt wel het hoogtepunt! Dit schattige beertje is een samentrekking van de woorden rilakkusu (relaxen) en kuma (beer). Er waren allerlei spulletjes waar hij op stond, van lunchboxjes en oordopjes tot schriftjes en magneetjes. En er waren een heleboel knuffels van hem! Daarbij was het helemaal niet zo duur, waardoor wij alledrie (Arco niet natuurlijk haha) daar een paar leuke dingen gekocht hadden!

O_O ... Hoe lekker zijn die meloenen?

Mooi eten en cadeautjes in Japanse warenhuizen!

Aparte Kitkatsmaken, zoals groene thee en wasabi! Kitto Katsu!

En toen kwam het avondeten... er was veel keus in het warenhuis. Uiteindelijk zijn we naar een ramententje gegaan, waar we in een kleine ruimte allemaal een gigantische kom ramen kregen! We kregen de noedels maar net op, de bouillon vond ik net iets te veel. Maar het was lekker! De bouillon had sojasaus smaak, de noedels waren heel zacht en er zat heel veel groenten in, ook groenten die ik nog niet zo vaak gegeten heb... zoals bamboe!

Een enorme kom ramen! Dat onderste is bamboe.

Vandaag was weer een veelzijdige dag met goede ervaringen! :D

Onii omurice en nieuwe vrienden!

Een regenboog van smaken bij de Senso-ji!

Vele kraampjes met schaafijs, mais, yakitori en meer lekkers lachten ons toe... maar het was (nog) geen tijd om te eten, het was tijd om souvenirs te kopen voor het thuisfront! Natuurlijk ga ik niet verklappen wat ik allemaal heb gekocht! Wel heb ik voor mezelf Japanse slippers gekocht, met een tatami ondergrond en mooie bandjes van een soort chirimen in de kleur blauw met grote rode en roze bloemen. Helaas mocht ik ze in de winkel vanwege de hygiene niet aanpassen... volgens de verkopers waren mijn voeten wel klein genoeg voor de slippers, dus ik vertrouwde maar op hun advies. In Nederland heb ik kleine voeten, maar in Japan heb ik maat L! Blijkbaar hebben Japanners pas echt kleine voeten! 
En zo slenterden we in de warme zon langs de vele souvenirwinkeltjes bij de Senso ji tempel in Asakusa... we werden omsingeld door heerlijke geuren van versgebakken rijstcrackers, we werden intimiderend aangekeken door vele gelukskatjes die hun armpjes vrolijk bogen en werden overweldigd door de hoeveelheid waaiers, prenten, sleutelhangers, magneetjes, frutsels en fratsels. Het is en blijft geweldig! We sloten de souvenirsessie af met een lekker verfrissend bekertje schaafijs waarvan we deze keer zelf met de machine de smaakjes erop mochten doen. Mijn ijsje werd een mix van roze perzik, paarse druif en gek blauw spul... Het was een heerlijke regenboog! Daarna gingen we opsplitsen. Renee en Arco gingen naar Tokyo Dome, naar de kermisattracties. Kirsten en ik vonden dit wat minder leuk en hadden al langer in ons hoofd om naar de winkels van Ikebukuro te gaan. Kirsten wilde namelijk nog iets van kleding in Japan kopen en Ikebukuro scheen een hele leuke wijk te zijn om te gaan winkelen, dus dat was een goed plan!

Het levendige Ikebukuro Station, deze keer bij dag.

Grote gebouwen vol met kleuren en grappige figuren!

Rilakkuma en ik!

In Ikebukuro leidde een grappige toevalligheid tot een aaneenschakeling van leuke gebeurtenissen die anders nooit hadden plaatsgevonden! Zo vroegen we ons af waar we dan een leuke kledingwinkel konden vinden. Kirsten sprak twee meisjes op straat aan (van de enorme mensenmassa die daar rondliep) en vroeg of zij soms een leuke winkel kenden. Onverwachts vroeg een van hen of we misschien zin hadden om samen naar Sunshine City te gaan. Dit is een groot gebouw met een ingang met grote rolpaden zoals op Schiphol en een vreemde combinatie aan mogelijkheden: Je kunt er winkelen, eten, naar het aquarium gaan, massagebehandelingen krijgen en naar het pretpark gaan! Wij kozen dus voor winkelen en wat was er toch weer veel kleding! Uiteindelijk wist Kirsten hier iets leuks tussen te vinden, weer een leuk aandenken aan Japan! Ondertussen kletsen we met elkaar in het Japans en wat was het toch geweldig om al best veel te kunnen begrijpen en zeggen! Ze heten Akari en Anna, zijn 18 jaar oud en zitten allebei nog op de middelbare school. Ze hebben nu zomervakantie. 
Van het een kwam het ander, we vroegen of ze misschien mee wilden gaan eten, waar ze erg enthousiast op reageerden! Akari had een leuke suggestie: een restaurant met een bijzonder concept, namelijk een monsterrestaurant! Geanimeerd vertelde ze over lichten die uitgaan en monsters die eraan komen terwijl je aan het eten bent! Ik vond het heel grappig klinken en had het vermoeden dat het wel eens een hele gezellige avond kon worden. En dat werd het ook! We kletsen over van alles, gruwelden en lachten om de monsters die in het donker met dramatische geluiden onze 'gevangeniscel' openbraken waar we zaten en smulden van ons eten (dat onverwachts ook heel lekker was!). Zo at ik een omurice, een omelet met een lekkere saus er overheen en lekkere gebakken rijst met groenten erin. Dus weer iets nieuws geprobeerd!

Chiiiiiiizu!

Lekkere omurice! :P

Waaaaaah! De onii kwam ons aanvallen!

We bleven lang natafelen en kletsen. Aan het einde van de avond gingen we met elkaar naar een purikura fotohokje en maakten hier allerlei foto's. Het was even improviseren, zo met z'n zessen voor een camera maar het resultaat was leuk! Wij kregen de printjes als cadeautje, echt zo aardig van ze! Op het station van Ikebukuro namen we afscheid van elkaar, zij wonen in een plaatsje ten noorden van Tokyo, waardoor ze nog best wel lang moesten reizen. In het begin voelde dit een beetje ongemakkelijk... hoe geef je afscheid in Japan? Uiteindelijk deden we het op de Nederlandse manier: Een knuffel (Nee, geen drie zoenen)! :D We hebben gegevens uitgewisseld en al contact met elkaar gehad na die dag. 
Het is zo leuk om vrienden te maken in Japan! En zo grappig dat alles afhangt van het Japans kunnen spreken en vooral het Japans durven spreken!

Shibuya en Harajuku! Grappige foto's, leuke winkels, lekker eten...

Die ochtend hadden we ons dagschema nog eens bekeken. Ik wilde niet negatief zijn, maar van binnen dacht ik: dit gaan we nooit halen op een dag! De tijd gaat namelijk al zo snel voorbij, gisteren waren we alleen naar het zwembad en Koreatown geweest en toen was onze hele dag al vol. Maar niets is onmogelijk!
En zo gingen we met goede moed vanaf Asakusa naar het vrij verre Shibuya, de bekende bruisende wijk van Tokyo met de mega kruispunten die beladen zijn met mensenmassa's, omringd door vele neonreclames op hoge gebouwen, waaronder vele warenhuizen en andere winkels te vinden zijn. Dit beeld dat ik van tevoren in mijn hoofd had klopte helemaal, op een ding na. En dat is dat het zogenaamde megakruispunt die op tv blijkbaar vanaf een bepaalde hoogte met een bepaalde lens wordt uitvergroot, helemaal niet zo groot is als het lijkt... Toch was het heel indrukwekkend en een geweldige ervaring om daar te zijn! Al die mensen... ze lopen allemaal doelbewust ergens naartoe, doorkruisen elkaar allemaal tegelijkertijd en botsen vreemd genoeg nooit tegen elkaar bij de kruising! Ook wij maakten als stipjes deel uit van de enorme massa bewegende mensjes, ieder met een eigen identiteit, ieder met een andere bestemming. Het enige verschil was weer het blonde van onze haren, die ons in de massa toch lieten opvallen.
In Shibuya maakten we foto's van het beeld van de beroemde Hachiko, de trouwe hond die in Tokyo symbool staat voor loyaliteit en daarbij een belangrijk punt is voor jongeren om af te spreken. En dit was te zien ook! Hachiko werd omringd door mensen en leek dit niet erg te vinden. Hachiko houdt van mensen, vooral van haar baasje die professor was op een universiteit in Tokyo. Toen de arme man kwam te overlijden op zijn werk, bleef Hachiko de hele tijd trouw wachten bij het station van Shibuya waarnaar ze elke dag met haar baasje meeliep en hem dus ook voor het laatst had gezien. Maar hij kwam nooit meer terug... Hachiko bleef wachten en wachten en wachten... totdat ze zelf kwam te overlijden. Awww... :(

Hachiko en ik!

Drukte op Shibuya Crossing!

Nadat we Hachiko hadden opgezocht, staken we het kruispunt over naar verschillende winkelstraten. We zijn bij een paar warenhuizen naar binnen geweest, waar de kleding ontzettend mooi was, maar natuurlijk ook erg duur was. Toch vond ik het leuk om te bekijken wat voor soort kleding in Japan verkocht wordt en hoe dat verschilt van de kleding bij ons in warenhuizen. Dit gevoel was wel anders bij de H&M in Shibuya! Hier werd namelijk veel kleding verkocht die ik herkende uit Nederland (zo niet alle), waardoor ik het een stuk minder interessant vond om hier lang rond te snuffelen.
We zijn in Shibuya trouwens ook bij een arcade geweest, waar we fotootjes hebben gemaakt in een fotohokje. En niet zomaar een fotohokje, maar een purikura hokje! De foto`s die je hierin samen maakt, zien er overdreven bellicht, opgepoetst en kleurig uit, waardoor het resultaat eruit ziet als een stelletje blije poppetjes uit een Japans tijdschrift met een vervaagde huid (geen puistjes!) en grote, felgekleurde ogen! Daarbij moedigt de machine je aan om samen dezelfde poses aan te nemen... je kunt dus al raden dat we heel wat hebben afgelachen! En het werd helemaal grappig toen we deze foto`s ook nog eens konden bewerken met teksten, figuurtjes en tekeningen. Wat waren we toch creatief! We hebben ieder wat fotootjes meegenomen, het zijn een soort stickertjes. Waar zal ik ze eens in plakken...

Geparfumeerde, grootoogige gezichten bij Purikura!

Nadat we een tijdje in Shibuya waren geweest, besloten we naar Harajuku te gaan: de bekende wijk met excentrieke mode, excentrieke modedragers en cosplayers die zich altijd verzamelen op de Jingu Bashi (brug) op zondag! En vandaag was zondag, dus ik keek er naar uit om dit alles te zien! En zo gingen we als eerste naar de Takeshita Dori, de straat in Harajuku die vol is van kledingwinkels, accesoirewinkels, sokkenwinkels, tassenwinkels en gekke t-shirtwinkels. We splitsen op, zodat we ieder onze eigen weg konden gaan en vrij rond konden kijken in de winkels. Later zouden we weer afspreken aan het begin van de straat. En wat keek ik mijn ogen uit in die tijd! Elke keer als ik een kledingwinkel binnenliep, zag ik zoveel leuke, mooie en bijzondere kleding! Soms was het duur en soms viel het reuze mee. Zodra ik aan het rondkijken was werd ik overweldigd door keuzes, maar uiteindelijk was ik er toch zeker van wat ik wilde kopen en wat niet. Wat wel heel fijn voor mij was is dat de kleding in Japan niet zo groot is. In veel kledingwinkels in Nederland kan ik beter op de kinderafdeling kijken, maar hier pastte ik alles, zelfs als er maar 1 maat van beschikbaar was! Het was voor mij gemaakt... ik was zo blij...Uiteindelijk heb ik dus een heel leuk grijsgroen jurkje met bloemen aan de onderkant gekocht en een roze t-shirt met grappige figuurtjes die me een beetje deden denken aan Japanse new pop kunst zoals van Yoshitomo Nara en Ayako Rokkaku. Ik werd er echt er heel vrolijk van!

Sok till you drop!

Mooie, leuke, grappige, gekke en excentrieke kleding in Harajuku!

De kleurrijke ingang van Takeshita Dori is nog maar het begin!

Roze cosplayers voor Takeshita dori.

De schattige opdruk van m'n nieuwe t-shirt! Ik ben er zo blij mee! :)

Daarna was het tijd om terug te keren naar het begin van Takeshita dori, waar Kirsten, Arco en Renee al stonden te wachten. Samen waren we van plan om naar 'de brug' te gaan met de beroemde cosplayers en gewaagd geklede figuren... helaas was op deze brug niets te zien. Echt een teleurstelling, zeker omdat we speciaal op zondag gegaan waren om ze te zien. We waren al aan het speculeren waarom ze er niet waren: de hitte, zomervakantie, hadden ze er geen zin in??? In ieder geval was het heel jammer.
Toch had het geen zin om lang teleurgesteld te zijn! Er zijn volop leuke dingen om te zien en te doen en we zullen genieten van elk moment! We liepen over de Jingu Bashi naar de andere kant, onder de grote houten (volgens Kirsten uit Taiwan gehaalde) torii door richting de Meiji jingu schrijn. En wat was de weg naar deze schrijn toch mooi! Het brede pad waarover we liepen werd ingesloten door bossen, het zonlicht van de zon die inmiddels wat lager stond scheen prachtig door de groene bladeren en kronkelende takken heen, waardoor vlekken van zonlicht voor ons op het pad verschenen. Toen we eenmaal de schrijn zelf binnen waren gekomen, gingen we even rustig op een bankje zitten (op de trappen zitten mag nooit, de strenge bewaker maakte dat wel even duidelijk!). We keken in het rond, er was zoveel ruimte tussen deze muren... alleen aan de randen van de grote binnenplaats waren muren met ema (houten plankjes met wensen) en altaren te zien. Toen ik door de poort aan de rechter kant liep, zag ik een muur waarop de geschiedenis van de schrijn in plaatjes stond uitgelegd. Dit vond ik wel bijzonder. Verder was er een souvenirwinkeltje, wat inmiddels wat minder bijzonder is geworden...

Fel zonlicht scheen door de grote houten torii...

De Meiji Jingu

De ema waren geschreven in vele verschillende talen,
zoals het Japans, Chinees, Koreaans en Engels.

Eén van de mooie doorgangen naar de grote binnenplaats.

Even uitrusten op het bankje (waarom ging die man maar niet weg?)!

In Harajuku is er ook een park, het Yoyogi Koen! Hier liepen we doorheen en gingen we ook even op een bankje zitten om de typische sfeer van een stadspark te proeven. Vroeger stond dit park bekend om de bandjes die er optraden, maar nu is dat niet meer zo (op de wannabee-elvis groep na...). Wel zagen we veel mensen plezier maken met picknicken, frisbeeen en dansen (bij de waterkant werd er een soort indianendans gedaan haha)! Door de bomen van het park heen zagen we kraampjes van een festival. We werden nieuwsgierig en besloten daar maar eens een kijkje te gaan nemen...
Eenmaal daar aangekomen, bleek het niet een Japans festival te zijn zoals we eerder zagen! Sterker nog, het was een multicultureel festival waar allerlei Thaise, Indiase en Afrikaanse mensen eten uit hun eigen land verkochten en dansen uit hun eigen land demonstreerden. Aangezien we tot nu toe Japan als een heel homogeen land hebben ervaren, was deze ontdekking best onverwachts! Het was een gezellig, kleurrijk festival.

Een groep wannabe Elvissen trad op in Yoyogi Koen.

Een mooie roze bloem...

Samen relaxen en dansen in Yoyogi Koen!

Het multiculturele festival van bovenaf.

Inmiddels was het later geworden... tijd om iets te eten te zoeken. Na heel wat afgeslenterd en getwijfeld te hebben, gingen we bij een sobarestaurant naar binnen, die ik er goed uit vond zien. Tot mijn verbazing en verblijding zag ik dat de menukaart grotendeels vegetarisch was! En dus koos ik voor de sobanoedels met yam (zoete aardappel)... en wat was het weer lekker!

Vierkante meloenen in een warenhuis in Shibuya!

Sobanoedels met yam... Yam!

Bye bye Shibuya Crossing!

Ik vond Shibuya en Harajuku heel leuk en zeker voor herhaling vatbaar!