Na vele zonnige dagen gaat het regenen... En wij verlaten Japan

Een regenachtig uitzicht vanuit de Senso-Ji.

De laatste dag in Japan... het is gek. Gewoonlijk zeg ik: De tijd is snel gegaan. Maar eigenlijk ging de tijd langzaam en snel tegelijk. Misschien kwam het doordat we plezier hadden en tegelijkertijd nieuwe indrukken opdeden en lange dagen maakten. We waren vaak van 8 tot 12 op. Het enthousiasme en de opwinding voor alles wat we deden hield ons op de been, maar ondertussen raakten we steeds meer vermoeid. De laatste dag had onze vermoeidheid dus zijn hoogtepunt bereikt, waardoor we niet al te veel inspannende dingen wilden doen. Zo gingen we s'ochtends naar de Senso-ji bij ons in de buurt. We hadden deze mooie tempel eigenlijk nog nooit van binnen bekeken. Van de binnenkant was hij heel mooi, vooral van het plafond met boeddhistische afbeeldingen, roze bloemen en een grote, grijze draak heb ik veel foto's gemaakt. In de tempel waren (natuurlijk!) een souvenirwinkel en een soort rekjes waar opgevouwen reepjes papier omheen gevouwen waren. Dit waren de toekomstvoorspellingen van de tempel, die je kon verkrijgen door een muntje in een kastje te gooien, vervolgens een houten doos met stokjes erin heen en weer te schudden (shaka shaka!), waarna er een stokje uitvalt met een nummertje erop. Dit nummertje moet je uit de kast trekken, waarna je een briefje krijgt met een voorspelling erop. Ik had het nog niet verteld, maar op de eerste dag in Tokyo had ik dit gedaan en raad eens wat ik had... 'Least fortunate!' Argh! Op het briefje stonden allerlei negatieve berichten geschreven, zoals "A chance will come by, but too late," "A person will come, but late," "The patient is hard to cure"... echt niet leuk! En ik was de enige van ons die zo'n slechte voorspelling kreeg!
Maar vandaag vroeg ik aan iemand in de tempel wat nou de bedoeling was van zo'n rekje, moest je hier nou je goede of je slechte briefje ophangen? De jongen begon in moeilijk Japans het uit te leggen, ik begreep dat dit de namen waren van de soorten briefjes. Uiteindelijk maakte ik eruit op dat je een slechte voorspelling moet ophangen om hem ongedaan te maken. Hoewel ik eerst dacht mijn briefje kwijt te zijn geraakt, vond ik hem later toch in mijn tas en hing hem op. Misschien zijn dit allemaal maar bijgelovige toestanden, maar ik vond dat dit 'ritueel' erbij hoorde en had er een goed gevoel bij.
Ondertussen was het gaan stortregenen, een hele waterval aan regenwater stroomde met een grote vaart door de richeltjes van het dak van de Senso-ji af. Het was een mooi gezicht. De regen zorgde ervoor dat het afkoelde en voor het eerst in de afgelopen twee weken begon ik het een beetje kil te vinden. Onze reis begon in Shinagawa en daarna in Kyoto met regen (wat lijkt dat vreemd lang geleden!) en eindigt in Tokyo weer met regen. "Tokyo huilt om ons," zei Kirsten. Ik had het niet beter kunnen plaatsen, Japan is verdrietig dat we gauw naar huis zullen gaan!

De parasolletjes werden vervangen door parapluutjes.

"Tokyo huilt om ons..."

Maar eerst nog de dag compleet maken. Zo hadden we om 2 uur bij de Kaminarimon poort afgesproken met Anna en Akari. Akari kwam al snel opdagen, maar Anna niet. Het bleek dat vele treinen die dag vertraging hadden vanwege het weer. Ook de dag ervoor waren er vertragingen, omdat er vreemd genoeg twee aardbevingen hadden plaatsgevonden (die wij helemaal niet gevoeld hadden)! Toch was dit niet de reden waarom Anna er nog niet was, ze moest namelijk nog het één en ander doen voor de toelating van de opleiding die ze wil doen. We konden haar beter later ontmoeten op Ueno, waar we moesten overstappen op Shinagawa, wat dichtbij Haneda Airport ligt en waar een goede bioscoop is! Akari had een goed idee: als wij onze koffers zouden pakken, konden we gelijk daarna met de koffers naar Shinagawa gaan, zodat we dan samen naar de bioscoop konden en niet weer op en neer hoefden te reizen met de koffers! Twee vliegen in één klap dus!
Het sjouwen van de koffers in de regen was best zwaar. Terwijl ik een paraplu boven me hield, trok ik de inmiddels loodzwaar aan souvenirs geworden koffer met me mee, met mijn rugzak op m'n rug en handtas op m'n koffer. Steeds vroeg Akari weer bezorgd: "Daijoubu desu ka?" (Gaat het?) en nam ze mijn handtasje van me over of hielp ze even met het slepen van m'n koffer. Ik vond dit heel lief van haar en geneerde me een beetje omdat ze zo behulpzaam was en weinig meer terug kon doen.
Samen gingen we naar de nieuwste Studio Ghibli film, waar ik na het bezoek aan het museum nieuwsgierig naar was geworden. Bij binnenkomst in de bioscoopzaal verbaasden we ons erover hoe zelfs dit in Japan anders kon zijn dan in Nederland! De fauteuils waren heel groot, supercomfortabel, stonden ruim van elkaar af en iedereen had veel beenruimte! Zelfs toen de film nog niet was begonnen, was iedereen muisstil, wat in Nederlandse bioscopen echt ondenkbaar is! Ondanks dat we naar een animatiefilm gingen kijken, zaten er geen kinderen in de zaal. Er waren mensen van onze leeftijd en vooral ouderen.

Peace! ...vanuit de supercomfortabele stoelen.

Zelfs de popcorn was anders: Geen zout en zoet, maar soja en caramel!

Bij het begin van de film kreeg ik weer spontaan kippenvel bij het zien van de prachtig ingekleurde achtergronden, grof geschilderde schilderijen van Japanse landschappen, straten en huizen, zoals waar wij de afgelopen weken ook geleefd hadden. De personages hadden ieder een lievige uitstraling en de animaties waren mooi vloeiend. Het verhaal was realistisch en ging om niets meer dan de relatie tussen een jongen en een meisje, in tegenstelling tot andere Ghibli films die vol met fantasiefiguren en sprookjes zitten. De film was ontspannend om naar te kijken en goed om bij uit te rusten na een vermoeiende reis.
Als afsluiting gingen we samen bij een cafeetje zitten, wat toevallig genoeg hetzelfde zaakje was waar we even gingen zitten op de eerste dag toen we aankwamen! Zo grappig! Kirsten en ik namen een heerlijke eiersaladesandwich met tomaat, sla en wasabipasta (lekker pittig!). Ik dronk er een kopje zwarte thee bij. Samen kletsen we over van alles, over luchtige en persoonlijke dingen. We hebben adressen uitgewisseld om kaartjes (en eventuele spulletjes) uit Nederland op te sturen. Akari most lachen om mijn random verzameling aan Japanse koekjesverpakkingen, visitekaartjes, purikura, bonnetjes, toegangskaarten en pasjes. Anna heeft vervolgens de personages van de manga Anpanman in mijn verzamelschriftje/reisdagboek. Allebei waren ze verbaasd over de euro's die we lieten zien, de briefjes hiervan zijn zoveel kleiner dan yenbriefjes! En de stroopwafels van Arco vonden ze ook heel lekker. Uiteindelijk was het tijd om afscheid te nemen. Knuffels, afspraken om elkaar ooit weer in Japan of in Nederland te zien en uitzwaaien, omkijken en weer zwaaien, totdat ze uit ons zicht verdwenen waren.

De bovenste tekening is van Anna en de onderste van mij!

Een gezellige laatste avond!

De laatste treinreis, het eindeloze wachten en suffen op het vliegveld, het verlaten van de Japanse grond, van het continent Azië, van de vochtige, tropische zomer... om vervolgens weer terug te keren naar het opeens zo gewone, inmiddels qua weer aangenaam geworden Nederland. Op het moment dat ik dit schreef in mijn reisdagboek (nu heb ik het overgeschreven op mijn blog), zat ik in het vliegtuig en hadden we nog wel een paar uurtjes te gaan... Maar dat maakte niet uit! Er was genoeg te doen! Zo kon ik lezen, schrijven, films kijken (zo luxe!) en met mijn denshi jisho rommelen. Ondertussen verlangde ik er naar om weer thuis te zijn en om mijn ouders en mijn broertje te zien... Ondanks dat ik hele dagen druk in de weer was, had ik ze zo gemist! Ik kon niet wachten om ze weer te zien! En ik kon niet wachten om ze alles te laten zien en alles te vertellen over de reis!