Chiizu no Atama!: Torii, Yukata en een Natsu Matsuri!

Nadat we wakker waren geworden, keken Kirsten en ik verschrikt naar de prullenbak... niet wetend of Shimu (het koosnaampje voor een grote rode kakkerlak/kever) nog zou leven... uit voorzorg dat hij s`nachts in ons bedje zou kruipen, hebben we de prullenbak over hem heen geschoven.

Daarna het ontbijtje, ons plannetje voor vandaag uitstippelen en erop uit! Met z`n vieren gingen we naar de Inari Taisha, een tempelcomplex met een enorme wandelroute onder vele, vele torii door... Ik had er van tevoren al een beetje een beeld bij door films en foto`s die ik ervan had gezien, maar in het echt is het zelfs nog indrukwekkender! Een wandelroute onder honderden torii door... veel schaduw en tussen de spleten door vielen er straaltjes zonlicht op ons pad. Om ons heen overal bossen, naarmate we hoger en hoger de bergpaden en trappen beklommen, werden de boompjes steeds kleiner. Zo nu en dan werden we begroet door een grijnzende vos, soms aangekleed met een rood doekje om z`n nek heen. Ook sloegen de souvenirwinkeltjes weer toe... hier kon je vele geluksbrengdingetjes, vosjes en kalligrafie kopen. Het was een hele warme dag en de wandeling was inspannend, waardoor we rustig aan deden en zo nu en dan uitrustten. We kwamen vele stoere mensen tegen, waaronder mensen die op de trappen gingen hardlopen (!) en een oude man met een sterk Kansai-accent die fanatiek de berg beklom en ons de weg wees naar een mooi uitzicht boven Kyoto. Zwetend kwamen we aan de top, maar het was het waard! Wat een prachtig uitzicht was dat! We konden nog verder naar boven gaan, maar het leek ons verstandiger om dat niet te doen. Daarom gingen we zo zachtjes aan weer terug...

Zoveel Manekineko in de souvenirwinkeltjes!

De aangeklede vos grijnsde ons toe.

Een oneindige tunnel van torii!

Kaarsen en offers bij de vossengoden.

Een mooie plek om iets te drinken.

En een prachtig uitzicht! Het was het waard!

Op de weg naar beneden gebeurde er wel iets heeeel toevalligs: we kwamen Wester en Astrid van onze studie tegen! Allebei naar Japan, maar van elkaar niet wetend waar je naartoe gaat en wanneer en wat je doet op een bepaald moment van een dag... en dan beland je op hetzelfd tijdstip op hetzelfde punt in Japan! Echt, hoe is het mogelijk...
Toen we weer beneden kwamen, gingen we nog even winkeltjes kijken... het eerste waar we gingen kijken was een klein kimonokraampje. Ze verkochtten er tweedehands yukata en obi die heel voordelig waren, wat natuurlijk interessant is! Voordat ik naar Japan ging had ik al lang de wens (en de droom) om ooit een kimono aan te trekken... Met arendsogen keek ik dan ook in het tweedehands-rek. Mijn ideaal in mijn hoofd was roze met veel bloemen. En zo een vond ik! "Kite mite mo ii desu ka?" vroeg ik aan de verkoopster of ik hem even mocht aanpassen. En zo wikkelde ze met veel `skills` de yukata om me heen en knoopte ze de obi. Ze had een gele uitzocht bij de yukata, die roze was met gele en paarse bloemen. Ik keek naar mezelf in de spiegel en vond hem leuk staan, Renee heeft een foto gemaakt. En toen kocht ik hem! Ik ben er zo blij mee!
Nadat we waren uitgekeken op de winkeltjes, gingen we nog even een bakje schaafijs eten (we zijn er nu allemaal dol op)! En toen gingen we terug naar Gion.
Die avond was er in Gion een matsuri, die een aantal dagen duurt. Het was er superdruk en heel levendig: om ons heen kraampjes met lekker eten en enthousiaste verkopers die het aanprezen, bomen met lichtjes en wenskaartjes erin, overal lachende gezichten, jongens, meisjes en schattige kinderen in yukata, spelletjes zoals goudvissen vangen, traditionele kunsten zoals kalligrafie (we hebben onze eigen waaier gekalligrafeerd!), traditionele Japanse muziek en optredens. Het was zo ontzettend leuk! Van tevoren had ik helemaal niet verwacht dat er zo`n geweldige matsuri zou zijn precies op het moment dat we hier zouden zijn! Het was dus een erg geslaagde avond!