Chiizu no Atama!: Pijnbomen, Geluk en Wasabipoeder...

Het was s'ochtends vroeg. Ik lag al lang wakker, misschien had ik last van een jetlag... en toen maakte ik iets bijzonders mee. De zon kwam op... heel snel op... voordat ik het wist was het licht! En er was nog iets, in een seconde begonnen alle cicades tegelijkertijd te zingen! Heel apart.
We gingen douchen en daarna naar beneden, we kregen daar een lekker ontbijtje van geroosterd brood, soep en yoghurt. Het was precies goed en weer eens een afwisseling van rijst. Ook hebben we tijdens het ontbijt de eigenares van Yoshimizu Inn ontmoet. Ze kreeg die ochtend een interview (van een krant? tijdschrift?), waarin ze op een zeer geanimeerde manier ondervraagd werd... vooral de voortdurend verbaasde reacties van "Aaaaah" en "Ooooh" waren leuk en grappig om naar te luisteren. Ook werd er een foto van ons gemaakt en gevraagd wat wij ervan vinden... we komen in de krant! :D

De mooie tuin van Yoshimizu in de ochtend...

Hier ontbeten we s'ochtends altijd.

Mooi, licht en sfeervol!

Het ontbijt: wit en bruin brood met een eitje, yoghurt, zelfgemaakte
jam, boter, soep en vaak een stukje tomaat of komkommer erbij.

En na het ontbijt ging het echt beginnen: sightseeing in Kyoto! Door middel van de buskaart waren we op een perfecte planning gekomen van twee dingen die precies op dezelfde weg liggen. Dit waren het Nijo Kasteel en het Kinkaku ji.
Als eerste gingen we naar het Nijo Kasteel, ik had er al een beeld bij door het vak cultuurkunde wat we voor de zomervakantie hadden. Ik was benieuwd naar de muurschilderingen... en of het op die zogenaamde 'nightinggale floor' echt onmogelijk is om geruisloos te lopen. De enorme stenen muren en de enorme poort waren al heel indrukwekkend en dit was nog maar het begin! We werden bij de poort even aangehouden door twee middelbare schoolmeisjes die een enquete in het Engels hadden gemaakt en benieuwd waren naar de mening van buitenlanders over... Snoopy? Huh wat? :S Niet echt aan het kasteel gerelateerd, maar het was wel grappig...
En toen gingen we naar binnen, schoentjes uit, op onze sokken door het 17de eeuwste kasteel heen lopen... het was zo bijzonder! De muurschilderingen waren zo mooi... een mengeling van allerlei dingen uit de natuur zoals bloemen, vogels, bergen, water, tijgers en veel 'pluizig' uitziende pijnbomen. Vooral de gerestaureerde werken waren mooi, deze hadden hun felle, heldere kleuren weer teruggekregen. We bekeken alles op ons gemak en verwonderden ons telkens weer over het volgende wat we zagen als we weer het hoekje om gingen... En de vloer? Ja, het is onmogelijk om daar zonder geluid overheen te lopen! Al zijn er wel een aantal 'geheime planken' die net iets meer piepen dan de andere... toch was het een vroeger een hele slimme bewaking.
En dan het Kinkaku-ji, ofwel het Gouden Paviljoen! Zou hij echt zo glimmen als op de fotootjes? We hadden die dag geluk, in tegenstelling tot de dag daarvoor was de lucht helder blauw en scheen het zonnetje. De eerste indruk van het paviljoen gaf bij ons dan ook wat "Oooh" en "Aaah"-reacties! De manier waarop het zonlicht op de mooie gouden verdiepingen van het gebouw scheen, lieten het gebouw echt schitteren en liet het weerkaatsen in de vijver er omheen. Dit zorgde voor een prachtig uitzicht en heel wat mooie foto's! We liepen om het paviljoen heen en kochten geluksamuletjes voor elkaar in het souvenirwinkeltje (ze geven immers alleen geluk als je ze aan elkaar geeft, toch?). :)

Het Nijo kasteel!

Schaafijs eten in de binnenplaats van het Nijo kasteel.

Een stenentuin bij het Nijo kasteel.

Water en bruggen binnen de kasteelmuren.

Het Gouden Paviljoen moet gezien zijn om geloofd te worden!
... En ik geloof het nu!

De kanji voor 'groot' in de bergen bij het Gouden Paviljoen.

Na een kort bezoekje aan de 'Open Campus' van de Ritsumeikan universiteit, gingen we naar Tenkan sushi, een restaurant wat Arco aangeraden had gekregen. Het restaurant lag onopvallend boven een parkeerplaats. Ik was dan ook heel verbaasd wat we binnen aantroffen: Een grote, bomvolle luidruchtige ruimte met een lopende band met sushi, een enorme wachtrij van hier tot Nederland en nummertjes die vanachter de toonbank over een microfoon werden opgeroepen! Het was druk, dus vast goed... we waagden het erop! En wat was het toch weer lekker! Ook waren er weer grappige momenten met machapoeder dat verward werd door wasabipoeder, een spelletje met lege sushibordjes gooien en (heel volwassen) het vragen om een prijsje zodra bleek dat de prijzenautomaat het bij het winnen van het spelletje het niet deed!