Kofun Dogu en Agedashi Dofu!

Niet iedereen binnen onze groep is een even grote liefhebber van musea, maar waar we het wel over eens waren is dat we naar het Tokyo National Museum moesten gaan! Dit is namelijk HET museum van Tokyo, de collectie is supergroot en het ligt midden in het Ueno park waar we toch al graag naartoe wilden gaan! En zo gingen we met de trein naar Ueno... Waar het enorm druk bleek te zijn! Heel veel mensen, vooral veel ouders met kinderen gingen erheen om te genieten van het groen, de musea, of de dierentuin en natuurlijk om een lekker ijsje te kopen tegen de hitte! Het was dan ook erg warm die dag... we waren blij dat we in het museum even aan de warmste uurtjes konden ontsnappen.

Mooie, westers ogende gebouwen.
Aan de zijkant van dit gebouw stond een bordje 'Souvenirshop'.
Waaat is dit alleen nog maar de souvenirwinkel?! :S

In dit moderne gebouw brachten we de meeste tijd door.

In het museum hebben we veel bijzondere dingen gezien. Helaas mocht je op veel plaatsen geen foto`s maken, aan de andere kant was het wel prettig dat je dan wat meer rust hebt om alleen maar alles goed te bekijken op dat moment. We begonnen bij een gedeelte met alleen maar prehistorische Japanse kunst, waarbij we ons er telkens weer over verbaasten hoe het mogelijk was dat zulke oude dingen nog steeds zo bewaard zijn gebleven en dat die mensen van heel vroeger al het initiatief hadden om zulke mooie dingen te maken! Ook kwamen we wat dingen tegen die voor ons al bekend waren van de cultuurkundelessen, zoals de Dogu poppen die in de Kofun periode op graven werden gezet. Het was zo grappig om die dingen waar we over geleerd hadden in het echt te kunnen zien! Daarna kwamen we bij steeds recentere kunst terecht, tot aan de kleding en prentkunst uit de Edo periode. Vooral de furisode kimonos die in de Edo periode werden gedragen vond ik erg mooi! De stof was zo mooi bewerkt en de kleuren en figuren waren al zo helder en zo mooi voor die tijd! Ook de Japanse prentkunst heb ik altijd erg mooi gevonden. Het is een raar idee dat er hiervan in tegenstelling tot niet gedrukte schilderijen geen `originelen` bestaan, maar daardoor vind ik ze niet minder mooi! Zo bekeek ik uitgebreid een serie prenten van Hiroshige, waarvoor hij een hele reis door Japan heeft afgelegd en telkens in een andere plaats in een ander seizoen een nieuwe tekening heeft gemaakt. Mooie Japanse huisjes, mannen en vrouwen in kimono, bergen, sneeuw, rijstvelden, spelende kinderen... de wereld zag er in die tijd in zijn ogen vredig uit. Minder vredig waren de prenten van yokai (demonen)! Deze bestonden uit een verzameling van enge, gekke en grappige griezels. Er was ook een prent met een spookhuis met bange mensen in het midden. Pas als je goed keek zag je dat ze omringd werden door griezels en je moest heel lang naar het plaatje kijken om alles te kunnen ontdekken! De voorloper van horrorfilms?

De Dogu in het echt!

Nog een bekend figuur!

Mooie furisode stof...

Japanse prenten in verschillende omgevingen.

Het Japanse horrorverhaal van vroeger!

Optische illusie bord...

Mooi uitzicht buiten het gebouw...

Na het hoofdgebouw te hebben verlaten, keken we nog naar kleinere collecties van Koreaanse en Chinese kunst en van Boeddhistische kunst. Het was mooi, maar minder interessant dan de hoofdcollectie. We raakten er een beetje op uitgekeken en hadden trek! Daarom besloten we het museum te verlaten... Ondertussen waren Renee en Arco het al langer zat en hadden we eigenlijk afgesproken dat ik Arco zou bellen zodra wij het museum zouden verlaten, zodat we onder het beeld van de walvis in het park zouden afspreken. Helaas deed mijn telefoon het precies op dat moment niet, ik kreeg Arco maar niet te pakken! Na een sinaasappelschaafijsje bij de walvis te hebben gegeten, hadden we er genoeg van: We gaan ze zoeken! De zoektocht duurde gelukkig niet lang, toevallig genoeg kwamen we ze al gauw tegen.
En zo genoten we nog even van het Ueno park. Van de mooie grote vijver met prachtige roze waterlelies met enorme bladeren die het enorme wateroppervlakte bedekten, van het lekkere drankje uit een automaat die we relaxed op een bankje aan het water opdronken, van de koikarpers die hongerig met hun grote vissenlippen naar ons hapten en van het schildpadje die een oudere man voor ons uit het water pakte, zodat we hem konden vasthouden en fotograferen. Het Ueno park was heel leuk!

Het mooie, ruime Ueno park!

Supergrote waterlelies!

De waterlelies en ik!

Je kon zwanenbootjes huren.

Kocchi Koi! Kocchi Koi!

Een schildpad!

Een witte reiger?

Die avond hadden we afgesproken met een aantal medestudenten van onze studie in Leiden, die in Japan voor vijf weken een zomerprogramma volgden. Dit was hun laatste avond in Japan, waardoor we nog snel even af konden spreken! We spraken af op het station van Ikebukuro, waar we nog niet eerder geweest waren (en dus weer een nieuw gedeelte van de stad zagen!). Samen gingen we naar een grote Izakaya, een soort tapasrestaurant op z`n Japans, waar je allemaal kleine gerechtjes kan bestellen om samen van te eten. En zo heb ik gegrillde lenteuitjes, octopusballetjes, tomaten roomkaassalade en agedashi dofu gegeten... weer nieuwe dingen geprobeerd dus! En het was lekker!

Met z'n allen in een Izakaya!

Handdoekeendjes vouwen...

Wandelen door de felverlichte straten van Ikebukuro.

Daarna sloten we de avond af met karaoke! Voor mij was dat ook een nieuwe ervaring! Eerst in een gebouw met de lift omhoog, vervolgens een aantal gangetjes met aan beide kanten deuren naar verschillende `hokjes`en dan ga je naar je eigen kleine kamertje waar je samen op de bank gezellig iets kunt drinken en ondertussen de liedjes kunt instellen. Ik moet toegeven dat ik in het begin nog een beetje nerveus was... maar als iedereen begint en durft te zingen is het makkelijk om over die drempel heen te komen. En het was hartstikke leuk met elkaar!